Profesor Antoni Kępiński był wybitnym psychiatrą. Humanistą, wrażliwcem, który dodawał otuchy innym wrażliwcom, nieradzącym sobie ze światem.  Chowającym się w chorobie, znajdującym w niej swój azyl.

Był tak świetnym psychiatrą, bo sam dobrze wiedział, czym jest choroba.

Czuł pacjentów, niemal przez skórę. 

Czytam o nim i myślę, jak ważne jest też „czucie” pacjentów właśnie. 

Wiedza jest istotna – przeczytane książki, publikacje, odbyte szkolenia, godziny spędzone w gabinecie. Jednak, jak bardzo przydaje się w gabinecie ta cenna zdolność do spotkania z pacjentem w jego świecie. 

Nie tylko przez trafne dobranie diagnozy i zaplanowanie pracy terapeutycznej, ale przez pełne zrozumienie oraz przyjęcie jego cierpienia. 

Nie na płaszczyźnie słów tylko, a w pełnym kontakcie. Z człowiekiem przede wszystkim, później dopiero z pacjentem.

Artykuł Profesor Antoni Kępiński – wybitny psychiatra i humanista pochodzi z serwisu Katarzyna Siedlik.

Bardzo trudno jest zrobić film, który dotyka metafizyki, który daje poczucie, że jest coś ponad i poza. Udawało się to Kieślowskiemu. Kiedy oglądam Dekalog albo Trzy Kolory, czuję najmocniej, że jest tam jakaś tajemnica – życia, śmierci…

„Minghun” też opowiada o tym, co ponad i poza. Subtelnie zachęca do zastanowienia się, co jest ważne w życiu i po nim, i dlaczego właśnie to.

Jan P. Matuszyński stworzył pełną delikatności opowieść o kruchości życia i nas samych, o której tak często niewygodnie jest nam pamiętać.

Warto poznać tę historię i historię rytuału, który pomimo swojej wschodniej egzotyki staje się nam bliski, bo mimo tego, że pochodzi z dalekiego kraju dotyka tego, co uniwersalne i ludzkie, miłości.

Artykuł „Minghun” pochodzi z serwisu Katarzyna Siedlik.

„Jutro będzie nasze” to dobry wybór i ważna historia. Warto po nią sięgnąć, podobnie jak po paczkę chusteczek, która może przydać się nieraz.

Artykuł „Jutro będzie nasze” pochodzi z serwisu Katarzyna Siedlik.

Śpiewa Amy mocnym głosem, choć ona sama utkana jest z kruchości.
To historia o sile talentu, ale i mocy autodestrukcji. Tak silnej, że aż niemożliwej do przyjęcia. Przez ludzi dookoła niej, przez widza też. Amy jest głodna, miłości, relacji, uwagi, bliskości. Nienasycona szuka doznań i doświadczeń ekstremalnych. Ich intensywność, jak wiemy, ją zniszczy, ale zanim to nastąpi napisze wiele wspaniałych piosenek.

Amy kocha jazz, miłością wierną i bezkompromisową. Jednak to miłość
do mężczyzny okazuje się tą bardziej zagarniającą.Upozowana scenicznie,
w życiu prawdziwa i autentyczna, do bólu. Za to pokochała ją publiczność, choć ona sama nie umiała przyjąć tego zachwytu.

Uwierzyć w siebie, to dla niej zbyt dużo, gardzić sobą to już coś.

Filmowa Amy próbuje oddać cierpienie tej z realności, czy jej się udało, oceńcie sami.

Artykuł „Back to Black” pochodzi z serwisu Katarzyna Siedlik.

To cudowny, mądry, afirmujący życie film. O uważność, medytację, smakowanie życia i zatrzymanie się w „tu i teraz” też tu chodzi, ale także o starcie nowoczesności ze światem analogowym, który zanika, wietrzeje, wyparty nowościami i trendami. W filmie spotykamy też innego niezwykłego bohatera – miasto. Wenders przepięknie pokazuje Tokyo, w ciepłym świetle i odsłaniających jego urok kadrach. Zaprasza nas tam. Jak tu nie skorzystać z takiego zaproszenia.

Artykuł „Perfect Days” pochodzi z serwisu Katarzyna Siedlik.